中級上 インスタント日本語 Japoński instant – kurs średnio zaawansowany wyższy (poziom A2) – kurs stacjonarny
JS/11527
Języki Świata
Kurs realizowany w formie stacjonarnej.
Kurs prowadzony częściowo w języku polskim oraz częściowo w japońskim na poziomie A2.
Kurs przeznaczony dla Słuchaczy mających ugruntowaną znajomość podstaw języka japońskiego na poziomie co najmniej A2, co równa się pięciu trymestrom wcześniejszej nauki na UOUW. W zakresie pisma Słuchacze muszą posługiwać się biernie i czynnie oboma sylabariuszami (hiragana i katakana). Znajomość ideogramów kanji nie jest wymagana.
Zagadnienia gramatyczne i leksykalne będą na każdych zajęciach objaśniane najpierw krótko po polsku (przez ok. 30 minut), a następnie ćwiczone z native speakerem (przez pozostałe ok. 60 minut).
Bloki zajęciowe obejmą m.in. następujące zagadnienia gramatyczne:
- Tworzenie zdań warunkowych wyrażających modalności:
- pozwolenie,
- przyzwolenie,
- zakaz,
- nakaz i przymus.
- Konstrukcje podawania przykładu, wyliczania.
- Nominalizacje przez rzeczowniki formalne koto, mono oraz no.
W języku japońskim nie istnieją czasowniki modalne (np. musieć, móc, być wolno itp.), które dobrze znamy z polskiego i innych języków europejskich. Tego typu konstrukcje modalne oparte są w japońskim na trybach warunkowych. Np. zamiast „wolno” trzeba powiedzieć, „jeśli tak zrobisz, będzie dobrze”.
Omawiane zagadnienia gramatyczne pozwolą Słuchaczom zapoznać się z etykietą proszenia o pozwolenie lub upewniania się co do praw i obowiązków, np. Czy wolno robić zdjęcia? Czy wolno mi usiąść, gdzie chcę? Czy muszę zdejmować buty? Czy muszę wydrukować bilet?
Przestrzeganie przepisów porządku publicznego (社会秩序 shakai chitsujo) i etykiety (礼儀 reigi) – w tym także językowej – jest w Japonii uważane za niezwykle ważne, zaś naruszanie obowiązujących przepisów, zasad czy przyjętych norm spotyka się często z nieukrywanym oburzeniem. Liczebnie duże japońskie społeczeństwo funkcjonuje sprawnie i dość zgodnie dzięki temu, że niemal wszyscy starają się przestrzegać przyjętego porządku. Od obcokrajowca w Japonii oczekuje się, że jako gość dostosuje się do obowiązujących zasad, a jeśli nie będzie ich pewien, po prostu zapyta.
Grupa ze zmniejszonym limitem osób.
Cel ogólny:
wprowadzenie Słuchaczy w coraz bardziej zaawansowane struktury gramatyczne (np. tryby warunkowe i wyrażanie modalności) oraz zapoznawanie ich z nowym słownictwem i kontekstowymi niuansami jego użycia.
Cele szczegółowe:
- rozwinięcie znajomości słownictwa i struktur gramatycznych z zakresu poziomu A2,
- objaśnienie i wyćwiczenie użycia zdań warunkowych wyrażających modalności:
− pozwolenie,
− przyzwolenie,
− zakaz,
− nakaz i przymus,
- zapoznanie Słuchaczy z konstrukcjami podawania przykładu, wyliczania (m.in. wykładniki -ya -nado, końcówka -tari),
- wprowadzenie oraz uporządkowanie dotychczasowej wiedzy na temat nominalizacji czasowników i przymiotników predykatywnych (m.in przez dodanie rzeczowników formalnych koto, mono, no oraz słowotwórczych sufiksów -sa i -mi),
- zapoznanie Słuchaczy z etykietą proszenia o pozwolenie lub upewniania się co do praw i obowiązków, np. Czy wolno robić zdjęcia? Czy wolno mi usiąść, gdzie chcę? Czy muszę zdejmować buty? Czy muszę wydrukować bilet?
Korzyści dla słuchacza:
Słuchacz:
- rozwinął swoją dotychczasową znajomość słownictwa i struktur gramatycznych z zakresu poziomu A2,
- rozumie i potrafi użyć w wypowiedzi zdań warunkowych wyrażających modalności:
− pozwolenie,
− przyzwolenie,
− zakaz,
− nakaz i przymus,
- zapoznał się z konstrukcjami podawania przykładu oraz wyliczania i potrafi użyć, m.in. wykładników -ya -nado lub końcówka -tari,
- wie, jak nominalizować czasowniki i przymiotniki predykatywne, dodając do nich, m.in rzeczowniki formalne koto, mono, no oraz słowotwórcze sufiksy -sa i -mi,
- jest świadom, że przestrzeganie przepisów porządku publicznego (社会秩序 shakai chitsujo) i etykiety (礼儀 reigi) – w tym także językowej – jest w Japonii uważane za niezwykle ważne,
- potrafi zgodnie z etykietą prosić o pozwolenie lub upewnić się co do swoich praw i obowiązków, np. Czy wolno robić zdjęcia? Czy wolno mi usiąść, gdzie chcę? Czy muszę zdejmować buty? Czy muszę wydrukować bilet? etc.
Metody pracy:
- wykład,
- ćwiczenia konwersacyjne (rozmowa z prowadzącym lub w parach),
- ćwiczenia przekładowe (PL-JP oraz JP-PL),
- ćwiczenia wymowy (głośne powtarzanie za native speakerem),
- konwersatorium (swobodna wymiana zdań, zadawanie pytań Prowadzącym).
Metody weryfikacji efektów kształcenia:
egzamin dla chętnych Słuchaczy: – zaliczenie ustne w formie krótkiej rozmowy z Wykładowcą oraz dialog w możliwej do zaistnienia sytuacji, np. w czasie podróży po Japonii (w hotelu, na stacji, w sklepie) lub podczas oprowadzania Japończyków po Polsce.
